Ikinci ev

Beş ay olmuş evleri ayirali, aslinda kizimla ben kendi evimizde kaldik, babasini evden gonderdim. Sudan sebeplerle evliligimize kulp bulup kendinden 16 yaş küçük bir kevaseye kapilinca gondermek az geldi aslinda ama hic bir sey yasadigim haksizliga ugramislik hissini telafi etmeye yetmez. Bir klasik haline gelen çocuk doğduktan sonra ihmal edilmislik, degersiz hissetme ve egosunun pış pışlanmamasi gibi sebeplerle kendine ego yükseltici buldu zavallı. Altta yatan bir narsistik kişilik bozukluğu da olunca tam oldu.
  Gelelim başlığa, evet artık onun başka bir evi var ve geçtiğimiz hafta kızımıza bu durumu açıkladık. Geçen süre zarfında kızımızı ailesinin yanına götürüp beraber kalabiliyorlardi ve bu kızım için sıkıntı olmaya başlamıştı. Babası ile kendine ait bir başka ev olayını şimdilik oldukça iyi karşıladı. Hatta o evi daha çok sevmiş. Buna cok sevindim kızım adına ama bir o kadar da sinir oldum babasının böyle kolayca durumdan kurtulmasina. Yine de en önemli varlığım kızım canım mutlu olsun da gerisi hikaye. Bugün ilk defa orada kalacak kızım. Kendimi tuhaf hissediyorum, geçer herhalde. Benim de orada kalmami istedi önce. Babasının iki kişilik yatagi varmis ben de kalabilirmisim. Artık babasiyla aynı yatakta yatmayacagimizi anlatmaya calistim dilim döndüğünce. Küçücük beyinde nasıl bir tablo var bilmiyorum. Yolun başındayız daha. Bakalım önümüzdeki günler neler getirecek.